فریدون جیرانی این بار همچون قرمز، آب و آتش، شام آخر و پارک وی از واکنش های جنون آمیز و مرگبار نمی گوید. ولی به هر حال صورتی هم به پنهان داشتن خشونت در زیر نقاب خنده و شوخی می پردازد که نکته ای بر اساس دانش روان شناسی است. پس وجه تشابه آثار جیرانی تاکید بر مسائل روان شناسی به شمار می رود.

صورتی، طنزی خانوادگی است. پرهام کرمی در نقش امیرحسین شباویز راوی داستان است و به شیوه فلاش بک از خاطرات خود می گوید. تصویرها و دیالوگ ها نیز کودکانه است. پدر و مادر این کودک، هنرمند هستند. آن دو نیز رفتارشان کودکانه است.

رامبد جوان در نقش شهرام شباویز و همسرش سحر ماهان یعنی میتراحجار، در اوج کشمکش نیز می خندند. این زن و شوهر اختلاف دارند و در این میان، بچه سرگردان می شود. اما بیننده به جای این که بر این واقعه تلخ، اشک بریزد می خندد.

امیرحسین می گوید که همه می خواهند خود را با نزاکت و شوخ طبع نشان بدهند. او از خنده های پدرش به هنگام عصبانیت می گوید.

سرانجام سحر خانم، آقاشهرام را ترک می کند. لیلا مشرقی یعنی فقیهه سلطانی از طریق تئاتر با شهرام آشنا و به زندگی او وارد می شود.

لیلا روی صحنه تئاتر، سیاه بازی می کند و این نخستین حضور زن در این نقش است.

از این پس، رقابت عشقی لیلا و سحر آغاز می شود. آن دو با یکدیگر دشمنی می کنند ولی سرانجام با هم به توافق و تفاهم می رسند و لیلا، صحنه را ترک می کند. ما نمی دانیم از روی فداکاری چنین می کند و یا از سر ناتوانی. در پایان، شهرام و سحر لبخند می زنند، و باز نمی دانیم، این به معنای فرارسیدن زمان آشتی است یا بازهم خنده ای از روی خشم و کینه است؟

فیلم صورتی مورد انتقاد شدید تندروها قرار گرفت چنان که صحنه هایی از آن در لوح فشرده ابتذال در سینمای ایران، مورد نقد واقع شد.

در آن زمان که صورتی بر پرده سینماها رفت، برای منتقدان و ازجمله بنده، رسیدن جیرانی از قرمز به صورتی را تخفیف نگاه جیرانی به صحنه زندگی مشرقی هایش دانستیم. ولی بعدها دانسته شد که چاشنی کمدی به هیچ روی دغدغه جیرانی به شمار نمی رود.

پاینده ایران