سیدعبدالحسین نوشین نمایش نامه نویس، کارگردان تاتر، هنرپیشه، شاهنامه پژوه، مترجم، نویسنده و پژوهشگر ایرانی به سال 1350 حورشیدی در مشهد چشم به جهان گشود و در 1285 دیده از جهان فروبست.

پدرش محمدباقر نوشین معروف به سلطان الواعظین، روحانی بود.

عبدالحسین پس از دوران ابتدایی، در مدرسه فرانسوی ها ادامه تحصیل داد و آن گاه به فرانسه رفت.

در فرانسه قرار بود، تاریخ و جغرافیا بخواند، ولی به تولوز رفت و در مدرسه تئاتر نام نوشت. از همین رو هزینه تحصیلش قطع شد و به ایران بازگشت.

او با عرضه دو نمایش و انتشار فرهنگ فارسی به فرانسه، پولی فراهم کرد و دوباره به اروپا بازگشت.

پس از بازگشت از اروپا کار جدی نمایشی خود را آغاز کرد.

برگزاری هزاره فردوسی با حضور ایران شناسان جهان، فرصت خوبی برای نوشین فراهم آورد. او سه نمایشنامه را با الهام از شاهنامه روی صحنه برد. در همین سال با همکاری همسرش لورتا، تئاتر فردوسی را پایه گذاری کرد.

سپس نوشین در جشنواره تئاتر مسکو شرکت کرد و آن گاه در آستانه جنگ جهانی دوم رهسپار فرانسه شد و تحصیلات خود را در زمینه تئاتر، زبان و ادبیات فرانسه ادامه داد.

فعالیت های سیاسی و عضویت در حزب توده ایران برای او، زندان و تبعید و فرار را در پی داشت. سپس با باز شدن فضای کشور، آزاد شد و در تئاتر فرهنگ، به کار پرداخت.

با تیراندازی به شاه در سال 1327، نوشین بار دیگر به زندان افتاد. از همان زندان، به کمک همسرش که با وی ملاقات داشت گروه تئاتر سعدی را در اجرای نمایشنامه ها هدایت کرد. او همراه با چند تن از اعضای حزب توده از زندان قصر گریخت و راهی شوروی شد. او از دانشکده ادبیات دانشگاه مسکو درجه دکترا دریافت کرد.

نوشین، مستنطق، پرنده آبی موریس مترلینک، مونسرا، توپاز، بادبزن خانم وینده میر و نوکرخان لنکران را به صحنه آورد و نامش به عنوان بزرگ ترین کارگردان تئاتر ایران بر زبان ها افتاد.

او در شوروی نیز نتوانست نمایش نامه انقلابی خروس سحر را که خود او بر اساس نمایش نامه های اجتماعی ماکسیم گورکی نوشته و در مجله مردم به ثبت رسانده بود، به صحنه ببرد.

نوشین در مسکو به تصحیح شاهنامه فردوسی در نه جلد و فراهم آوردن واژه نامه ای برای آن و ترجمه قصه ها و نمایشنامه های مشهور سرگرم بود.

پاینده باد ایران